Rozdział 2

Hej!

A więc pierwsza notka dodana... Cieszę się, że została przyjęta entuzjastycznie... :P Wiele to dla mnie znaczy... :D Jazz jak zwykle nie spieprzył roboty. :P 

No nic... 

Dziękuję bardzo w moim i mojego przyjaciela imieniu za wszystkie komentarze. :* 

Koooooocham was! :**** 

No nic... Dodaję drugi rozdział i liczę na komentarz. :*

Pozdrawiam i ściskam z całych sił

Al Excenair

Rozdział 2

Zarzuciłem szybko na siebie niebieskie, jeansy i czarną, prostą koszulkę. Przetarłem okulary i zbiegłem z powrotem na dół.

Rodzice siedzieli jeszcze przy stole, czytając gazetę.

-No chodźmy!-krzyknąłem.

Podnieśli na mnie wzrok.

-Już jesteś gotowy?-spytała, zaskoczona mama.

-A nie widać?-uśmiechnąłem się.-No chodźmy.

Roznosiła mnie energia.

Hogwart...

Tyle o nim słyszałem.

Wolno, jak dla mnie zbyt wolno wstali z krzeseł i poszli ze mną do przedpokoju.

Założyli kurtki i buty i kiedy sprawdzili, że jestem już w stu procentach gotowy mama zabrała się za układanie mojej fryzury.

Jak zwykle czepiała się, że jest za bardzo nastroszona.

Cała ona...

Po piętnastu minutach mojego błagania jej żeby przestała i wracaniu po tysiąc razy po różne rzeczy takie jak na przykład lista rzeczy do szkoły, wreszcie wsiedliśmy do samochodu i wyjechaliśmy spod domu.

Ulice Londynu były jak zwykle zapchane co wcale mi nie ułatwiało powstrzymania niecierpliwości, która z każdą chwila stawał się coraz potężniejsza.

Zatrzymaliśmy się na parkingu, pod dziurawym kotłem. Ten stary pub nic się nie zmieniał. Przechodziłem przez niego z rodzicami z setki razy, kiedy ci szli na jakieś zakupy, a on zawsze był obskurny, brudny i bardzo tani.

Jednak tym razem cieszył mnie każdy pyłek kurzu wokół niego.

Kiedy tylko weszliśmy do środka, przywitał nas gwar rozmów, poszczękiwanie talerzy i różne latające przedmioty.

Mój tata podszedł do baru i przywitał się z Tomem, który jak zwykle witał go nadzwyczaj rozemocjonowany.

-James!-usłyszałem wołanie taty.

Podszedłem do niego szybko razem z mamą i spojrzałem z zainteresowaniem.

-Kelly!-Tom jak zwykle próbował zaimponować mojej mamie.-Co tam u ciebie? Jak się wam żyje?

-Ach, bardzo dobrze. Właśnie idziemy z Jamesem na jego pierwsze zakupy. Wiesz... w tym roku jedzie do Hogwartu.-powiedziała uprzejmym tonem mama i przytuliła mnie mocno do siebie.

Tom wychylił się zza baru i spojrzał na mnie badawczo.

-James...-posłał mi bezzębny uśmiech.-Pierwszy rok... Boże... Pamiętam jak cię jeszcze mama na rękach nosiła, a teraz proszę... Prawie dorosły mężczyzna. Niech ja cię uściskam.-powiedział i zagarnął mnie do siebie energicznie.

Nie powiem... nie pachniał najlepiej. Alkohol i smród nieumytego ciała w jednej mieszance stanowczo odrzucały. Mimo wszystko zachowałem przyjazną minę i odwzajemniłem czułość.

Po chwili oderwał się ode mnie i spojrzał na mojego ojca.

-Zatem Mike... Musisz być dumny z syna. Pewnie liczysz, że trafi do Gryffindoru, tak jak wy wszyscy?-spytał.

-Nie... Skądże. James jest wspaniałym człowiekiem i nieważne gdzie się dostanie i tak będę z niego dumny.-powiedział i mrugnął do mnie przyjaźnie.-Wszystkie domy są najlepsze.

Tom wyraźnie nie podzielał zdania mojego ojca, ale kiwnął głową na znak potwierdzenia, nie chcąc się z nim sprzeczać.

-My już musimy iść.-powiedziała moja mama.-Czeka nas dużo zakupów.

-Naturalnie.-Tom ukłonił się nisko.-Wpadnijcie po zakupach, a ugotuję wam jakiś obiad. Trzeba uczcić taką okazję.-uśmiechnął się.

-Naturalnie. Do zobaczenia Tom.-powiedział mój ojciec.

-Do zobaczenia Mike, Kelly i ty, mój mały chłopcze.-powiedział, przenosząc na mnie wzrok.

-Do zobaczenia Tom.-powtórzyłem słowa ojca.

Wyszliśmy szybko tylnymi drzwiami na małe, zamknięte podwórko, gdzie stał tylko pojemnik na śmieci i rosło parę chwastów.

Nie byłem tu pierwszy raz zatem z małym zainteresowaniem śledziłem jak mój ojciec wyjmuje różdżkę, liczy po kolej cegły i stuka w odpowiednią z ich tak, by otworzyło się przejście na ulicę Pokątną.

Mnóstwo sklepów i ludzi z pakunkami natychmiast rzuciło mi się w oczy.

Gdziekolwiek się rozejrzałem widziałem biegające czarownice lub czarodziejów ze swoimi dziećmi, śpieszących w różne kierunki. Widocznie nie tylko ja dzisiaj chciałem zrobić zakupy. Przeniosłem wzrok na rodziców.

-Idziemy do Gringotta?-spytałem taty.

-Nie musimy. Mamy przy sobie dużo pieniędzy.-uśmiechnął się do mnie lekko.

Ulżyło mi. Nienawidziłem chodzić do Gringotta. Te wszystkie gobliny osobiście mnie przerażały. Ich spojrzenia, podejrzliwość i otwarta pogarda dla ludzi. Nic gorszego nie było na tym świecie.

-Co najpierw?-szepnęła mama, patrząc na mnie radośnie.

Otworzyłem listę i ją przeczytałem:

HOGWART

SZKOŁA

MAGII i CZARODZIEJSTWA

Umundurowanie:

Studenci pierwszego roku muszą mieć:

1.Trzy komplety szat roboczych (czarnych)

2.Jedną zwykłą spiczastą tiarę dzienną (czarną)
3. Jedną parę rękawic ochronnych (ze smoczej skóry albo podobnego rodzaju)
4.Jeden płaszcz zimowy (czarny, zapinki srebrne)
UWAGA: Wszystkie stroje uczniów powinny być zaopatrzone w naszywki z imieniem.
Podręczniki:
Wszyscy studenci powinni mieć po jednym egzemplarzu następujących dzieł:

Standardowa księga zaklęć (1 stopień) Mirandy Goshawk

Dzieje Magii Bathildy Bagshot

Teoria magii Adalberta Wafflinga

Wprowadzenie do transmutacji (dla początkujących) Emerika Switcha

Tysiąc magicznych ziół i grzybów Phyllidy Spore

Magiczne wzory i napoje Arseniusa Jiggera

Fantastyczne zwierzęta i jak je znaleźć Newta Scamadera

Ciemne Moce: Poradnik samoobrony Quentina Trimble'a

Pozostałe wyposażenie:

1 różdżka

1 kociołek (cynowy, rozmiar 2)

1 zestaw szklanych lub kryształowych fiolek

1 teleskop

1 miedziana waga z odważnikami

Studenci mogą także mieć jedną sowę ALBO jednego kota, ALBO jedną ropuchę.

PRZYPOMINA SIĘ RODZICOM, ŻE STUDENTOM PIERWSZYCH LAT NIE POZWALA SIĘ NA POSIADANIE WŁASNYCH MIOTEŁ.

-Zatem? Co najpierw?-powtórzył pytanie mamy, tata.

-Różdżka.-powiedziałem szybko.

Zawsze marzyłem o własnej różdżce. To było coś... Nowa miotła oczywiście byłaby lepsza, ale byłem pewien, że rodzice nawet nie będą chcieli o tym słyszeć.

-To do Ollivandera.-zakomenderował tata.

Doskonale wiedziałem, w którym kierunku mam iść. Podziwiałem ten sklep setki razy...

Nie wahając się popchnąłem drzwi i wszedłem do środka. Rodzice zostali na zewnątrz, najprawdopodobniej chcąc dać mi cieszyć się chwilą.

Rozejrzałem się po sklepie. Nigdy nie byłem w środku i szczerze powiedziawszy spodziewałem się czegoś bardziej... czy ja wiem... Wytwornego?

Tak, chyba tak...

Pomieszczenie było malutkie i zupełnie puste, jeśli nie liczyć jednego krzesła z wysokim oparciem i wąskich pudełek piętrzących się jedno na drugim, od podłogi do sufitu.

-Dzień dobry.-powiedziałem spokojnym głosem i natychmiast usłyszałem obok mnie jakiś szelest. Drgnąłem lekko przestraszony, ale natychmiast się odwróciłem.

Przede mną stał chudy, bardzo blady staruszek o niezwykle wielkich oczach, które wyglądem przypominały dwa księżyce.

-Oh, dzień dobry, dzień dobry. Jak sądzę James Potter. Prawda?-powiedział szybko.

Kiwnąłem szybko głową.

-A pan musi być tym słynnym Ollivanderem.

Nie odpowiedział, ale lekko się uśmiechnął.

-Wygląda pan identyczni jak pański ojciec. Jednak muszę przyznać, że nos ma pan raczej po matce. Mike ma bardziej zakrzywiony, natomiast Kelly idealnie prosty.-mówił już szukając czegoś w stercie pudełek.

-Pamiętam jakby to było wczoraj jak pańscy rodzice weszli kupić swoje pierwsze różdżki. Twój ojciec wybrał dąb, serce smoka i włos z ogona jednorożca. Dwadzieścia cali. Bardzo wytrzymała. Doskonała do rzucania uroków i zaklęć. Natomiast twoja matka wybrała wierzbę i pióro feniksa . Dziesięć cali. Bardzo delikatna, ale niezwykle precyzyjna.

-Więc to prawda, że pamięta pan dokładnie każdą różdżkę, którą pan sprzedał?

Oczy starszego mężczyzny lekko zalśniły, ale zamiast odpowiedzi podszedł do mnie z miarką i zaczął ustawiać pod różnymi kątami tak, by móc znać moje dokładne wymiary.

-Która ręka ma moc?-spytał szybko.

-Prawa.

Kiwnął głową i zaczął coś do siebie szeptać. Następnie podał mi różdżkę, którą wyciągnął z jednego z pudeł i gestem nakazał mi nią machnąć.

Tak też uczyniłem. Nagle z przedmiotu wyleciał ogień, który zapewne pochłonąłby cały sklep gdyby nie machnięcie dłonią Ollivandera, które sprawiło, że różdżka równo ułożyła się na ladzie.

-Nie. To nie ta.-wysunął w moją stronę kolejną.-Heban i róg jednorożca, osiem i pół cala bardzo wytrzymała. Proszę spróbować.

Ponownie machnąłem przedmiotem, ale spowodowało to tylko tyle, że wysadziłem niechcący stos różdżek.

-Nie. To może ta. Brzoza i serce smoka. Dziewięć cali. Bardzo ładna i dobrze dopasowująca się do ręki.

Tylko ująłem różdżkę, a zadrżała kolejna sterta artykułów i po chwili runęła z trzaskiem na ziemię.

-Nie, nie, nie!-krzyknął Ollivander i nagle zastygł na chwilę.-Już wiem...-szepnął i z zapałem zaczął grzebać w dopiero co zwalonym przeze mnie stosie.

Podszedł z wąskim, czarnym pudełkiem i otworzył je przede mną.

Różdżka była cała biała, prosta i elegancka.

Instynktownie po nią sięgnąłem.

Natychmiast moje ciało przeszyła niezwykła moc, a z różdżki wyleciały złote iskry.

Na twarzy sklepikarza pojawił się szeroki uśmiech.

-Tak... Idealna. Że też od razu nie wpadłem na ten pomysł. Mahoń. Jedenaście cali, bardzo potężna. Posiada w sobie niezwykle dużo mocy i jest znakomita do transmutacji.-szepnął cicho i podał mi pudełko.

Spojrzałem za drzwi sklepu i widząc czekających tam na mnie rodziców kiwnąłem głową, dając im znak, że mogą wejść do środka.

Natychmiast do mnie dołączyli, zapłacili i opuściliśmy sklep.

Czułem falę szczęścia...

Miałem różdżkę. Od teraz byłem oficjalnie czarodziejem. Uśmiechnąłem się sam do siebie i spojrzałem na mamę i tatę. O dziwo okazało się, że są już dużo przede mną, więc natychmiast do nich podbiegłem.

Mama odwróciła się nagle i widząc, że do nich biegnę zatrzymała się i zawołała:

-James! Chodź szybko! Mamy jeszcze dużo do kupienia!

Al Excenair