Rozdział 1

Hej!

Będę razem z moją dobrą przyjaciółką, Al Excenair prowadził tego bloga. Niektórzy być może już mnie znają z mojego pierwszego i osobistego bloga o Alice i Jasperze ze Zmierzchu:

http://alice-jasper-odmienilas-mi-zycie.blogspot.com/

Inni dopiero mnie poznają, ale mam nadzieję, że będą wchodzić na nasz blog, a także może ktoś nowy zajrzy na ten mój. :D Z góry przepraszam was za wszystkie błędy jakie pewnie znajdziecie w moim tekście, ale nie mam często niestety czasu ich poprawiać. :( Hmmm... To, by chyba było na tyle... No, bo ile można pisać wstępu? ;P Proszę o wszelkie komentarze, a także polecenia jakiś blogów... To z chęcią wejdę, a jak nie ja to Al. No nic... Pozdrawiam was gorąco i całuję :*

Jazz183

Rozdział 1

-James! Śniadanie!-krzyk mojej mamy, dochodzący z dołu był niemiłosiernie głośny.

Może jeszcze uda mi się go zignorować... Z nadzieją przekręciłem się na drugi bok i z całej siły zacisnąłem powieki, próbując z powrotem zasnąć.

-James!-tym razem głos mojego taty.

Otworzyłem oczy i spojrzałem na budzik, stojący na szafce nocnej.

8 rano, wakacje, a oni mi każą wstawać... Westchnąłem przeciągle i nie mając zamiaru się ruszyć z łóżka spojrzałem na sufit.

Ciche kroki kierujące się w moją stronę.

-James. Wstawaj. Już późno.-mój tata dalej miał masę cierpliwości.

Skrzypnięcie drzwi do mojego pokoju spowodowało, że natychmiast zamknąłem oczy. Jedyną nadzieją, by zostawili mnie w spokoju było udawanie.

Nagle poczułem dłoń na moim czole, delikatnie mnie gładzącą.

-I tak wiem, że nie śpisz.-usłyszałem.

Byłem już na przegranej pozycji, więc opornie podniosłem powieki do góry.

-Co mnie zdradziło?-spytałem udając naburmuszonego.

Mój tata zaśmiał się radośnie i pocałował w policzek.

-Słyszałem, a poza tym mrugałeś.-mruknął.

Skrzywiłem się i spojrzałem na niego zainteresowany.

-Jak można mrugać z zamkniętymi oczami?-uśmiechnąłem się delikatnie.

Wzruszył ramionami.

-Nie mam pojęcia, ale tak jest. Ja jak dziadek kazał mi wstawać chowałem głowę w poduszkę tak, by nie mógł zobaczyć moich oczu.-szepnął do mnie cicho.

-Działało?

Zmarszczył czoło, a na jego usta wstąpił szeroki uśmiech.

-Na niego? Niezupełnie, ale babcia dawała się nabrać. Myślę, że mama też się na to złapie, ale nie mów, że ci doradziłem.-położył palec na ustach, dając mi do zrozumienia, że to pozostanie tylko i wyłącznie pomiędzy nami.

Zaśmiałem się. Mój tata... Największy sojusznik.

-Jasne. To będzie nasza tajemnica.-szepnąłem.

Nagle usłyszałem energiczne kroki i stukanie obcasów.

-Co będzie waszą tajemnicą?-spytała rozbawiona mama, której twarz właśnie ukazała się w drzwiach.

-A nic takiego.-powiedział tata i posłał mi porozumiewawcze spojrzenie.

-Macie przede mną sekrety?-podeszła do nas i objęła mnie delikatnie w pasie.

-Nie, mamo. My? Nigdy.-powiedziałem szybko, robiąc przy tym minę anioła.

-Oj coś kręcicie chłopcy.-zażartowała.-Wiecie... Czarownice są nieprzewidywalne. Mogę wam doczarować po ogonach czy może zamienię was w żaby...-zagroziła.

Mój tata zaśmiał się głośno i pocałował ją delikatnie w usta.

-Pani Potter...-szepnął, patrząc jej w oczy.

-Panie Potter...

-Myślę, że jednak mieliśmy coś komuś powiedzieć.-mruknął tata.

Nie rozumiałem co takiego mieli na myśli...

Czyżby chodziło o mnie?

Na pewno... Tylko wtedy stawali się tacy tajemniczy...

-O co chodzi?-spytałem zaciekawiony i wstałem machinalnie z łóżka.

-No nie wiem, Kelly...-mruknął tata do niej.-Pewnie będzie tak podekscytowany, że nawet nie tknie śniadania, a tak się nad nim napracowałaś.

-Mike...Skarbie...-moja mama zmieniła głos na przeraźliwie słodki.

Odwróciłem wzrok.

Nie lubiłem patrzeć na te ich czułości...

Jeszcze gorzej było jak robili to w miejscach publicznych. Wtedy to już wszyscy się na nich gapili.

-Dajmy mu to.-szepnęła mama.

Z każdym słowem robiłem się coraz ciekawszy.

-Dać mi co?

-Może po śniadaniu?-zaproponował tata.

Podszedłem do taty i spojrzałem mu prosto w oczy.

-Nie ma mowy!-krzyknąłem.-Dopóki nie dowiem się o co chodzi, nie zjem śniadania.-oświadczyłem.

-No już mu dajmy.-powiedziała mama, patrząc intensywnie na tatę.

Ten westchnął przeciągle i wysunął z wewnętrznej kieszeni marynarki, jakąś pożółkłą, wypchaną kopertę z zielonym napisem na zewnętrznej stronie.

Wziąłem ją od niego i odczytałem:

Pan J. Potter

Niebieski pokój

Westminde 8

Londyn

Spojrzałem na nią z zainteresowaniem.

Odwróciłem stronę i zobaczyłem czerwoną pieczęć z herbem: lew, orzeł, borsuk i wąż wokół dużej litery H.

Hogwart...

Czy to możliwe żebym się wreszcie doczekał tego listu? Przez całą pierwszą część wakacji wyglądałem sowy z tą kopertą, a teraz... Nagle przyszła!!!

Przeniosłem wzrok na mamę.

-Czy to...?-zacząłem, ale ta przerwała mi kiwnięciem głowy na znak potwierdzenia.

Z drżeniem rąk przerwałem paznokciem papier.

Wyjąłem złożony na pół kawałek pergaminu i otworzyłem go.

HOGWART

SZKOŁA

MAGII i CZARODZIEJSTWA

Dyrektor: ALBUS DUMBLEDORE

(Order Merlina Pierwszej Klasy, Wielki Czar, Gł. Mag, Najwyższa Szycha, Międzynarodowa Konfed. Czarodziejów)

Szanowny panie Potter

Mamy przyjemność poinformowania Pana, że został Pan przyjęty do Szkoły Magii i Czarodziejstwa, Hogwart. Dołączamy listę niezbędnych książek i wyposażenia. Rok szkolny rozpoczyna się 1 września. Oczekujemy pańskiej sowy nie później niż 31 lipca.

Z wyrazami szacunku

Minerwa McGonnagall

zastępca dyrektora

Uśmiechnąłem się promiennie i rzuciłem się rodzicom na szyję.

Wreszcie...

11 lat życia i wreszcie dostałem list!!

Nie wiedzieć kiedy z moich ust wylała się salwa śmiechu.

-James, James, spokojnie, bo mi głowę urwiesz.-powiedziała mama i pocałowała mnie w policzek.

-Nareszcie! Dostałem list, dostałem list!-krzyknąłem i zbiegłem na dół w samej pidżamie.

Po parunastu okrążeniach domu i wyładowaniu mojej nadmiarowej energii usiadłem do stołu i zabrałem się za śniadanie.

Naleśniki z czekoladą pierwszy raz w życiu nie sprawiały mi tak ogromnej przyjemności jak zwykle.

Z pełnymi ustami spytałem się energicznie taty:

-Możemy iść dzisiaj po rzeczy?-spytałem z nadzieją.

-No nie wiem James...-mama jak zwykle była oporna.

-Proooszę... -spojrzałem na nią błagalnie.

-Dobrze, pojedziemy.-uśmiechnął się tata.-W końcu tylko raz idzie się po raz pierwszy do Hogwartu.

Mama przewróciła oczami i zamruczała coś pod nosem.

Wepchnąłem sobie resztę naleśnika do ust, ucałowałem rodziców i pobiegłem na górę się ubrać. Czekał mnie niezwykły dzień...

Jazz183